Na której dłoni nosimy obrączkę?

Na której dłoni nosimy obrączkę?

Dzisiaj opowiem nieco więcej o pierścionkach. Właściwie o jednym, specyficznym rodzaju pierścionka, zwanym obrączką. Symbol od wielu wielu wieków, w różnych krajach i kulturach ma dodatkowe znaczenia, ale najważniejsze jest to, iż właściciel jest w stałym związku. Ale czy wiesz, że po śmierci małżonka przekładamy obrączkę z jednej na drugą rękę, albo to, iż małżonka miała pierścionek srebrny, a małżonek złoty? I najważniejsze pytanie – czy wiesz, dlaczego w Polsce nosimy obrączkę na prawej dłoni?

Starożytność

Pierścień jako symbol związku, zaręczyn czy małżeństwa był znany już w starożytności. Wśród starożytnych Hebrajczyków selekcja oblubienicy, zawsze dokonywanej przez rodziców kochanka, była kontynuowana przez ‘pośrednika’, który potwierdzał przysięgi. Całości towarzyszyły im prezenty, wśród nich właśnie –  pierścień.

W Ewangelii św. Łukasza (Łk 15, 22) wspomina się przyjęcie pierścienia, a w Starym Testamencie wspomina się pierścień jako symbol wierności i przyjaźni (Rdz 41,42).

W czasach rzymskich żelazny pierścień został wysłany jako przyrzeczenie planowanej oblubienicy. Te żelazne pierścienie były symbolem z niewzruszoności, twardości i trwałości zarówno żelaza, jak i kamienia. Oznaczały wieczność umowy.Kobiety nosiły tylko jeden pierścień lub dwa. Niektóre obrączki były z mosiądzu i miedzi.

Juvenalis, rzymski poeta, oznajmia, że ​​w okresie cesarstwa, mężczyzna dał złoty pierścień na znak swojej wierności swojemu narzeczonemu.

Prosty krąg nie był jedyną formą obrączki ślubnej, Na niektórych z nich były wyryte symbole, jak na przykład klucz, w celu podkreślenia domowego autorytetu żony.

Ciekawostki historyczne

W XV – XVI wieku Włosi używali pierścieni zaręczynowych, które na ogół były wykonane ze srebra i inkrustowane niello (metoda zdobienia przedmiotów metalowych, gdzie wzór wyryty w metalu wypełnia się pastą złożoną m. in. z siarczków srebra, a następnie poddaje polerowaniu w celu uzyskania szafirowo – czarnego rysunku, kontrastującego z tłem). Ramka obrączki była owalna lub okrągła, a ramiona tworzyły rękawy. Z rękawów wychodziły dłonie, które się łączyły w uścisku.

Ówczesne chłopstwo irlandzkie miało ogólne wrażenie, że małżeństwo bez złotego pierścionka nie jest legalne. W dawnych czasach, w górskich regionach Irlandii, dziewczyny często wychodziły za mąż w wieku dwunastu i trzynastu lat. Kobiety uważały, że bransoletki z włosów, dane mężowi, są urokami pewnej skuteczności miłości. Niemniej jednak, małżeństwo bez złotego pierścionka nie było legalne.

W kościele anglikańskim były różne, ciekawe przypadki. Pierścionek sam w sobie nie był konieczny do zawarcia małżeństwa. Mógł być dowolnej wielkości i z dowolnego metalu. Jedną ze znanych historycznie anegdot jest ta, że dwóch nędzarzy chciało zawrzeć związek małżeński w kościele. Z braku jednej obrączki wykorzystali klucz do drzwi kościelnych. Inna historyjka mówi o zaślubinach dzięki odpustowemu pierścionku, czy pierścionku wyciętemu z palca od skórzanej rękawiczki.

Fikcyjne pierścienie ślubne były kiedyś używane w Anglii, aby zwodzić dziewczęta fałszywym małżeństwem. Biskup Salisbury, w 1217 r., położył kres tym wyczynom. Ogłosił, że umowa o “rush-ring” jest legalna. Stary pisarz mówi: “No cóż, to dobry świat, gdy używa się takiej prostoty, gdy pierścień pośpiechu wiązałby tyle miłości, co przywiązanie do złota”.

Na której dłoni nosimy obrączkę?

Ustalmy jedno – obrączkę nosimy na czwartym, serdecznym palcu. Pozostaje tylko określenie, na której dłoni.

Noszenie obrączki na lewej dłoni jest dość nowym zwyczajem, który się pojawił na początku XVII wieku (do tego czasu nawet w anglojęzycznych krajach pierścionki ślubne się nosiło na prawej dłoni.

Dotarłam do ciekawego angielskiego artykułu z XIX wieku (Appleton’s Journal of Popular Literature, Science and Art, 1869), w którym autorzy przypuszczają ciekawą teorię. Zmiana ręki, na której się nosi obrączkę z prawej (dominującej, głównej ręki) na lewą (drugorzędną) stała się znakiem szacunku, z którym traktuje swojego męża. Przypominam, były to czasy, kiedy mężczyźni nie nosili obrączek.

W Libanie, Turcji, Syrii i Brazylii przed ślubu kobiety pierścionek noszą na prawej dłoni, a po – na lewej, co symbolizuje zmianę statusu społecznego.

Państwa, gdzie obrączka jest noszona na lewej dłoni – między innymi Australia, Kanada, Egipt, Irlandia, Nowa Zelandia, Wielka Brytania, USA, Francja, Włochy, Szwecja, Finlandia, Czechy, Szwajcaria.

Na Sri-Lance mężczyzna nosi na prawej dłoni, a kobieta na lewej, co podkreśla wyższy status mężczyzny. Obrączki się nie nosi w państwach muzułmańskich, ale jeżeli już młodsze pokolenia decydują się na to, to pierścionek może się znaleźć zarówno na prawej jak w Iranie, tak i na lewej dłoni jak w Jordanii.

Tam, gdzie się nosi pierścionek ślubny na lewej dłoni, po śmierci małżonka zakłada się go na prawą rękę. Symbolizuje to nierozerwalny związek z umarłym.

Polska

W Polsce historia z tym, na której dłoni nosimy obrączkę jest dość zawiła. Do XIX wieku przyjmuje się, że obrączkę noszono na lewej dłoni, jak w reszcie Europy. Nie mieliśmy tak bogato zdobionych wzorów, z symboliką i inskrypcjami. Jednakże, liczyło się znaczenie, iż ten wąski kawałek metalu symbolizuje nierozerwalność małżeństwa. W XIX wieku, gdy Polskę rozdarli między sobą zaborcy, a Polacy w dwóch powstaniach walczyli o odzyskanie niepodległości zmieniono dłoń. Już w 1861 roku, na pogrzebie ofiar stłumionej przez moskali manifestacji, Polacy pokazali swoim ubiorem żałobę. Po powstaniu styczniowym (1863) ogłoszono żałobę narodową i nasiliło się to też w akcesoriach. Jak wcześniej pisałam, w krajach, gdzie nosi się obrączkę na lewej ręce, przełożona na prawą oznaczała żałobę. Polki i Polacy przełożyli obrączki po powstaniu na prawą rękę. I tak jest do dzisiaj.

Teraz

Dzisiaj, gdy mamy szybki, wręcz natychmiastowy dostęp do Internetu i międzynarodowych kontaktów, informacje na temat tego, gdzie i kto nosi obrączkę, są coraz mniej istotne. Ważniejsze jest to, że ma się tę obrączkę.

Zrobiłam krótkie badanie rynku wśród znajomych kobiet. Zgodnie orzekły, że częściej zwracają uwagę na której dłoni dziewczyna nosi pierścionek zaręczynowy (o ile wiedzą, że jest narzeczoną), niż na której dłoni mężatki noszą obrączki. Wiąże się to (być może) z częstymi wyjazdami poza Polskę, ze ślubami międzynarodowymi, a także z ogólnym obyciem między innymi narodowościami.

Najczęściej pierścionek zaręczynowy ląduje na palcu środkowym (jeśli jest taka możliwość), albo przechodzi na serdeczny palec drugiej dłoni. Jeśli jest taka możliwość (a jest, bo przecież obrączkę dopasowujemy przed ślubem) kobiety noszą zaręczynowy i obrączkę na jednym palcu. Często te zestawienia są dobrane kolorystycznie metalem i ozdobami.

Mężczyźni – noszą jak chcą, często nie noszą obrączki wcale. Coraz częściej też kobiety odpuszczają ten pierścionek. Wiele zawodów wymaga braku biżuterii na dłoniach, stąd często obrączka ląduje na łańcuszku na szyi, albo w szkatułce.

Znam tylko jedną wdowę, która od 35 lat nosi obrączkę na prawej ręce. Ciągle. Aktualne trendy mówią o tym, że rozwodnicy noszą obrączkę na prawej ręce. Ale powiedzmy sobie to wprost, kto po rozwodzie nosi symbol zamkniętego związku małżeńskiego?

Mam nadzieję, że przybliżyłam Ci historię obrączki. To piękny symbol małżeński. Jakie są Twoje doświadczenia z tym pierścionkiem? A Ty (jeśli nosisz obrączkę) to na której dłoni?

To nie koniec tematu obrączek, szykuje q&a obrączkowy. Jeśli masz pytanie – pisz śmiało!